Nooit meer weg, of toch?

Liesbeth groeide in Kampen op, woonde later nog een poosje op Urk en van daaruit zocht ze met haar toenmalige man een plek voor het gezin in de Noordoostpolder. “De kinderen waren toen vijf en acht. Ik weet nog goed dat we bij de woningbouwvereniging aanklopten in de jaren ‘90. We vroegen of we een woning konden krijgen in Emmeloord. Heel toevallig had net iemand afgezegd voor deze woning. Toen kregen wij hem toegewezen. Dat ging in die tijd dus nog wel even anders!”, vertelt Liesbeth.

De woning aan de Schermer moest nog worden gebouwd. Elke week gingen ze met het gezin even kijken, dus Liesbeth heeft de woning vanaf de fundering opgebouwd zien worden. “Ik heb nog altijd een mooi uitzicht, zo op het speeltuintje, maar in die tijd konden we helemaal tot aan de Hannie Schaftweg kijken! Wat een ruimte! Dat is nu allemaal volgebouwd.” 

Niet alleen alle wijken die er nu omheen liggen, maar ook de omgang met de buren is anders dan toen. Liesbeth herinnert zich de gezellige buurtbarbecues met elkaar: “We hadden leuke buren. Het was een groot feest altijd! Er is nog een buurvrouw die hier ook vanaf het begin woont. We hebben lief en leed met elkaar gedeeld.”

Veranderingen

Voor het interview zitten we achter in de tuin bij Liesbeth, waar ze vijf jaar geleden een overkapping bouwde. Dat vroeg ze aan bij Mercatus en het werd gelukkig goedgekeurd. De overkapping staat los van het huis, dus mocht ze ooit vertrekken, dan kan de overkapping ook zo weer verwijderd worden. Ze is er nog elke dag blij mee. In de zomer is dit echt haar lievelingsplekje! 

Er hangen kleurrijke lampjes en aan elke muur hangen foto’s of mooie teksten. Als ze thuiskomt van haar werk bij het Hof van Smeden, waar ze met veel plezier als woonleefassistent werkt, dan gaat ze eerst even lekker hier zitten. Aan de muur hangen foto’s van haar vier lieve kleinkinderen, ook buiten. Het kan niet anders: je krijgt vanzelf een lach op je gezicht als je hier zit.

Het lachen verging Liesbeth ook wel eens. In het jaar van de scheiding verloor ze ook snel achter elkaar haar vader en moeder. Als ze erover vertelt, raakt ze de zilveren ketting aan die ze om haar nek heeft hangen. Die is van haar hartsvriendin Petra, die vorig jaar is overleden. Het was haar lievelingsketting en zij gaf hem aan Liesbeth op haar sterfbed. “Die ketting betekent veel voor me. Ik mis haar echt heel erg, maar zo is ze bij me.” Liesbeth is een sterke vrouw, die ondanks al het verlies nog altijd straalt. Haar huis is daar getuige van.

De woning groeide en veranderde met haar mee. Door de jaren heen kreeg ze nieuwe ramen, een nieuwe keuken, badkamer en toilet. “Een buurman wees me op de vergoeding die je van Mercatus kon krijgen voor nieuwe gordijnen, omdat de ramen een andere afmeting hadden. Daar heb ik dankbaar gebruik van gemaakt. Ik ben altijd goed geholpen door Mercatus. Als er iets is, dan staan ze voor me klaar. En dit is gewoon écht een goed huis. In de zomer blijft het heerlijk koel en in de winter hoef ik maar weinig te stoken. Dan kruip ik op de bank met een goed boek of een legpuzzel en dan hoor je mij niet klagen!”

Een woonplek met aandacht voor elkaar

Voorlopig wil Liesbeth dus nergens heen. “Ik hoop dat ik hier nog een mooi poosje mag blijven wonen.”

Toch werd ze enthousiast toen ze hoorde over de plannen voor een nieuwe woonplek waar senioren bij elkaar wonen. Het idee erachter spreekt haar aan: zelfstandig wonen, maar ook contact hebben met mensen om je heen en een beetje naar elkaar omkijken. Liesbeth ziet dat helemaal zitten! “Als zo’n woonplek er komt, dan ben ik de eerste die zich aanmeldt!”

Meer lezen?

Dit verhaal staat in de Samen Wonen van september 2026. Klik op de button hieronder voor meer verhalen uit de Samen Wonen.