Liefde op het tweede gezicht
Of je nu zeventien bent of in de zeventig: all you need is love! En dat de liefde heel onverwacht je leven kan binnen waaien, blijkt uit het verhaal van Jacobje Sijtsma-Faber (75) en Fokke Sijtsma (77). In 2023 trouwde het stel, nadat Fokke op één knie in de woonkamer van Jacobje zijn aanzoek had gedaan. Hij vertelt: “Die week ervoor was ik bij mijn jongste zoon geweest en deelde met hem dat ik tot over mijn oren verliefd was.” Jacobje lacht: “Heb je dat echt zó gezegd?” “Ja! En Marcel zei: “Pa, wat geweldig!”
Er is geen kind van het nieuwe echtpaar dat er anders over denkt: ze gunnen hun vader en moeder hun tweede liefde. Jacobje heeft een zoon en vier dochters. Fokke heeft drie zonen. Alle kinderen en kleinkinderen kunnen het heel goed met elkaar vinden en de trouwerij in Lemmer was een prachtig feest! Fokke verhuisde van Dronten naar Creil en sindsdien wonen ze samen.
Schooltijd
“We kennen elkaar van vroeger,” vertelt Fokke, “toen zaten we bij elkaar in de klas. Mijn vader ging werken bij een boer in Creil en mijn ouders verhuisden daarom met ons gezin vanuit Friesland naar de Noordoostpolder. Ik kwam toen in de vijfde klas van de basisschool en daar leerde ik Jacobje kennen. Ik heb haar altijd leuk gevonden, maar dat was een kalverliefde. Op mijn vijftiende verhuisden wij naar Dronten.”
In de jaren ’80 was Fokke met zijn vrouw Agnes en zijn gezin op vakantie in Brabant. “Ik fietste een rondje over de camping en zag een grote gele bus staan, waarop ‘H. Faber Installatiebedrijf Creil’ stond. Ik dacht: Hé! Wat leuk! Even een bakje koffie drinken!” Dat werd een heel gezellig weerzien. Later zijn de gezinnen nog wel eens bij elkaar op visite geweest, maar zoals dat in het leven gaat: het contact verwaterde ook weer.
Afscheid
Toen Jacobje 58 was, overleed haar man Hendrik onverwacht, nadat hij bij een operatie een bacterie in zijn lichaam kreeg. “Ik bleef achter met mijn vijf kinderen en het installatiebedrijf van mijn man. De zaak moest sluiten en ik had geen uitkering, want wij waren zelfstandigen. Elk dubbeltje moest ik omdraaien.” Jacobje had in die tijd veel steun aan haar geloof: “Ik weet nog dat bij Hendrik’s afscheid Psalm 121 werd voorgedragen.” De psalm gaat over de voortdurende bescherming die je als mens krijgt: ‘Net zoals een schaduw altijd met je meebeweegt, wijkt God nooit van je zijde.’ “Die heeft me heel erg geholpen”, vertelt ze. Bij de rouwdienst kwam een goede oude vriend zijn eer betuigen. Dat was Fokke.
Weerzien
Twaalf jaar later overleed zijn vrouw Agnes. Omdat Fokke bij het afscheid van Hendrik was geweest, wilde Jacobje ook graag haar medeleven tonen. Als geen ander weet zij hoe het is om je geliefde te verliezen. Ze kreeg Fokke alleen niet te pakken via mail of telefoon. Er ging twee jaar overheen tot ze besloot om hem alsnog eens een kaartje te sturen. Daarop schreef ze: ‘Voel je welkom als je eens wilt praten.’ “Dat deed ik ook omdat hij bij mij was geweest toen Hendrik overleed.” Twee dagen later stond Fokke bij haar op de stoep. Hij weet het nog goed: “Het was Hemelvaartsdag 2022. We zaten lekker buiten en ik voelde het eigenlijk al vrij snel een beetje kriebelen…” Vlinders! Vijfenzeventig jaar en vlinders!
Fokke zag de ongeverfde leuningen van de tuinstoel bij Jacobje en zei: “Die kan ik wel even voor je verven hoor.” Hij wilde natuurlijk nog een keer langskomen! Maar Jacobje antwoordde: “Je bent hier niet om mijn klusjesman te worden!” Je snapt het wel: het klikte! Fokke toonde gelijk zijn zorgzaamheid, die Jacobje zo enorm waardeert in hem. Ze konden er niet omheen: het was ware liefde en uiteindelijk durfde Fokke zijn aanzoek te doen.
Geschenk
Hij noemt Jacobje zorgzaam, spontaan en lief: “We kunnen ook heel goed met elkaar praten” en hij vertelt dat ze zomers met een paar stoelen onder de arm en een parasol naar het strandje van Nagele gaan. Kopje koffie mee, broodjes mee en dan zitten ze daar heerlijk te kletsen. Jacobje lacht: “Jíj bent degene die zorgzaam is! Ik was dat helemaal niet gewend. Ik had vijf kinderen thuis en heb altijd alles zelf gedaan. Fokke denkt echt om me, schenkt een kopje thee voor me in en kookt, dat is zo fijn!” De foto’s van hun eerste liefde staan naast elkaar in de gang, met twee kaarsen en een lijstje met de tekst: ‘Wat je in je hart bewaart, raak je nooit meer kwijt.’ Jacobje: “Wij zien het als een geschenk van God dat we bij elkaar zijn gekomen en dat onze kinderen er ook zo blij mee zijn.”
Meer lezen?
Dit artikel staat ook in de laatste editie van ons bewonersblad 'Samen Wonen'. Wil je meer van dit soort verhalen lezen?