Bewonersverhaal: Zingend breien en haken!
Drie dagen per week werkt Willy-Anne van Millingen (25) bij de dagbesteding van Philadelphia in het woonzorgcentrum Talma Hof in Emmeloord. Op haar vrije dagen zit ze met bolletjes wol op de bank, óf in het Vrouwencentrum. Al zingend maakt Willy-Anne de mooiste creaties. Iedereen weet haar dan ook te vinden voor lekkere warme sokken of sloffen. Is er een kindje geboren? Dan maakt Willy-Anne de leukste rammelaars!
Deze jonge, vrolijke vrouw is eigenlijk altijd aan het creëren. Of het nou warme sokken zijn, of de heerlijkste Monchoutaart: vraag Willy-Anne en ze maakt het met een grote lach op haar gezicht. Ze woont in Emmeloord bij ’s Heeren Loo. Een plek waar ze zelfstandig leeft, met begeleiding. Ze kookt zelf, doet de was, gaat naar haar werk én naar de kerk. Zo komt zij de dagen door. Wat ze het liefst doet? Handwerken! En dan het liefst zingend. “Ik hef mijn ogen op naar de bergen”, klinkt vaak in haar roze woonkamer, die ze samen met haar moeder zo mooi heeft ingericht. Elke zondag gaat ze met haar vader mee naar de kerk, dat vindt ze heel fijn.
Wachtkamer
Van haar moeder leerde ze haken en breien. Vroeger zat ze bij haar op schoot en dan had ze de handen zacht op die van haar moeder liggen, terwijl zij aan het handwerken was. Zo heeft Willy-
Anne de kunst van het haken geleerd. Later leerde ze ook breien. Toen ze op een goede dag in de wachtkamer van de huisarts zat, zag ze daar een vrouw zitten breien. Ze vroeg: “Wat ben je aan
het maken?” Het was een trui, meent ze zich te herinneren. “Zit je misschien ook bij een clubje?”, vroeg Willy-Anne haar, want ze wilde zelf heel graag in een clubje handwerken. De vrouw reageerde gelijk enthousiast en vertelde dat ze bij het Vrouwencentrum een handwerkclub hebben. “Je bent van harte welkom!”
Bij het Vrouwencentrum wordt lief en leed met elkaar gedeeld
Vrouwencentrum
Zo kwam Willy-Anne een paar jaar geleden voor het eerst bij het Vrouwencentrum NOP, waar vrouwen uit alle windstreken met elkaar samenzijn. De één komt er om de Nederlandse taal beter te leren, een ander vindt het fijn om gezellig een bakje koffie te komen drinken op de vrijdagochtend inloop. Elke maand is het Eetcafé, waar vrouwen de heerlijkste gerechten uit hun geboorteland maken voor een grote groep. Het is een fijne ontmoetingsplek in Emmeloord, waar ook Willy-Anne zich al snel thuis voelde. Elke week gaat ze op donderdagochtend naar het Vrouwencentrum toe. Willy-Anne vertelt: “Het is er heel gezellig. We delen inspiratie met elkaar en we kletsen tijdens het breien. We delen lief en leed met elkaar.”
Als we Willy-Anne vragen wat het mooiste is dat ze ooit heeft gemaakt, vertelt ze dat ze eens voor een goochelaar heeft gewerkt. “Dat was een hele eer. Ik heb toen balletjes gehaakt die hij voor een truc gebruikte.” Hoeveel ballen waren dat? “Ja, dat mag ik natuurlijk niet zeggen,” lacht ze, “dat is geheim!”
Het meest bijzondere handwerkproject was voor één van de vrouwen in het Vrouwencentrum. Toen zij ziek werd, vroegen de vrouwen van het handwerkclubje of Willy-Anne een sprei wilde haken, als ‘troostdeken’.
“Wat ik zo mooi vond, was dat deze mevrouw de sprei om zich heen heeft gehad tot ze is overleden. Dat vond ik echt heel bijzonder.” Het gaf Willy-Anne zelf ook troost om te weten dat de vrouw gelovig was. “Ze is nu in de hemel en heeft geen pijn of angst meer, want ze is bij God. In de Bijbel staat ook: ‘God is liefde’, dus God is er altijd, overal.” Met de Christelijke liedjes die Willy-Anne zingt als ze aan het breien of haken is, zit die liefde dus ook in alles wat zij met haar handen maakt en dat is aan alles te zien!
Meer lezen?
Dit artikel staat ook in de maarteditie van ons bewonersblad ‘Samen Wonen’. Wil je meer van dit soort verhalen lezen?