Bewonersverhaal: Gelukkig in Tollebeek

Toen mevrouw Schreuder een paar jaar geleden met Long Covid en een auto-immuunziekte noodgedwongen in een zorgwoning van de Houttuinen in Emmeloord kwam te wonen, zei haar jongste zoon: “Mam, schrijf je nou alvast in bij Mercatus. Als je dan wilt verhuizen, heb je sneller kans op een woning.” Op dat moment was mevrouw nog helemaal niet bezig met verhuizen. Ze had zorg nodig, dat stond op nummer 1. Toch schreef ze zich voor de zekerheid in.

Fijne plek

“Toen ik later van een wijkmeester, die mij nog kent vanuit Tollebeek, de tip kreeg over de nieuwbouwwoningen aan de Nimrodstraat, dacht ik wel: het leukste straatje van ’t dorp! Mensen die verbinding hadden met het dorp, kregen voorrang. Daardoor was ik met mijn inschrijving een van de gelukkigen die in aanmerking kwam voor de nieuwbouw.” Blij kijkt ze om zich heen in haar kersverse kamer, die gevuld is met kleurrijke meubels. “Ik vind het hier zó’n fijne plek!” 

Mevrouw heeft haar slaapkamer beneden gemaakt, omdat zij ’s nachts niet de trap af kan om naar het toilet te gaan. Dat is een gevolg van haar ziekte(s). De auto-immuunziekte brengt niet alleen met zich mee dat ze regelmatig koorts en ontstekingen heeft, maar ook dat haar zicht vaak vertroebeld is. Ook is ze overgevoelig geraakt voor licht en geluid. De kleurrijke kleding die mevrouw Schreuder draagt, laat zien hoe ze in het leven staat: ze straalt positiviteit uit. Maar door haar verslechterde ogen kan zij dat wat ze het liefste doet niet meer doen: schilderen. “Toen ik nog lesgaf in iconen schilderen, leerde ik de mensen altijd vrede te sluiten met hoe het is op dat moment. Of dat nu over een icoon/schilderij gaat, of over het leven: het is wat het is. Nu ik ziek ben, heb ik dat voorbeeld zelf te leven!”

Monniken

Van de monniken in de Benedictijnse abdij in Doetinchem heeft zij veel geleerd. Ook van de stilte daar. Jarenlang was ze gastvrouw in het klooster, tot Covid toesloeg. Ze lacht: “Ik voelde me daar zo op m’n plek, gastvrouw zijn, ruimte maken voor de gasten om in het ritme van de monniken en in de stilte te ZIJN.” Thuis leeft ze dat ritme nog altijd, nou ja, misschien iets minder streng dan in het klooster. Naast haar ligt een psalmboek, waar ze op gezette tijden in leest. Met de brede witregels tussen de liedteksten, lukt haar dat wel. Gewone boeken, of de krant, kan ze niet meer lezen. Alleen op een scherm, waar ze de letters kan uitvergroten. “Ja, nu heb ik zelf vrede te sluiten met hoe het leven is, dwars door de pijn heen.” 

Hulp

Haar broer en schoonzus wonen verderop in Tollebeek. Tijdens de bouw van de woningen, stuurde haar broer af en toe een appje: “Je voordeur zit erin hoor! Je kunt naar binnen.” Vaak is mevrouw op haar fiets langsgereden tijdens de bouw. “Ik kan me goed voorstellen dat het voor de bewoners die hier al jaren woonden, heel moeilijk moet zijn geweest om weg te gaan. Die oude huisjes waren iedereen in het dorp dierbaar. Maar ik vind wel dat Mercatus er echt iets heel moois voor heeft teruggebracht.” Zes van de acht levensloopbestendige woningen zijn naar mensen uit het dorp gegaan. De hulp die mevrouw van haar familie kreeg bij de verhuizing, is waardevol. “Zij hebben echt veel voor me gedaan. Ik dacht de hele tijd: ‘Ik zadel ze op met mijn verhuizing’, maar zij noemden het: ‘ons familieproject’! Ik ben er nog elke dag dankbaar voor. Ook voor hun hulp nu.”

Tuin

Met Mercatus heeft mevrouw goede ervaringen, vertelt ze. “We hadden hier in de keuken een besteklade die ONDER de oven zat. Mijn buurvrouw grapte: “Els! Voor elke lepel moeten we bukken!” Maar de vakmannen zijn langsgekomen en hebben het alsnog veranderd. Mijn ervaring is dat Mercatus ook met kleine aanpassingen voor huurders klaarstaat. Ik kijk uit naar de gemeenschapstuin achter het huis. Samen met de gemeente Noordoostpolder en twee scholen, wil

Mercatus daar een klein voedselbos van maken, zodat de kinderen daar in de natuur aan de slag kunnen. “Superleuk plan!”

Meer lezen?

Dit artikel staat ook in de maarteditie van ons bewonersblad ‘Samen Wonen’. Wil je meer van dit soort verhalen lezen?